ششم جدی؛ افغانستان و حافظه خونین
نویسنده: محمد عمر ابرابر
۱۶۸۰۴ روز قبل؛ افغانستان درگیر چنان روزهای سیاه و بی امید و آینده تاریک که ملت این سرزمین فرصتی برای سوگواری و به یاد آوری این روز نداشته اند.
شش جدی در تاریخ افغانستان به عنوان روز اشغال این سرزمین توسط ابرقدرت مکار و ظالم وقت به واسطه خودفروخته گان ملحد آن شناخته میشود که به محض اشغال چماق خونین خود را با کشتن حفیظ امین از نوکران قدرت شرق از غلاف کشیده و ملت را لایق کشتار و ظلم، و طفل های معصوم را لایق بی خانمانی و یتیمی دانستند. این لشکر سرخ، سرخ شده با خون ملت ها ده سال با لشکری ۱۱۰ هزار نفری بنام لشکر ۴۰ با سلاح های متعارف و غیر متعارف در برابر ملت مظلوم جنگی نابرابر به راه انداختند.این جنگ اعلان رسمی میان ایمان و الحاد، میان ملت و امپراتوری و میان اراده مردمی و سلطه استعماری بود این حادثه لحظه یی بود که نقاب ها فرو افتاده و ماهیت واقعی شعار های فریبنده کمونیستان آشکار شد.درین روزگار مردم در برزخ امید دست و پا میزدند و آواز آزادگانی سر میدادند، متجاوزان قدرتمند از روز های قبل در سراسر کشور جولان سر میدادند، کمونیست های غدار غدار تر شده ظلم و زورگویی هایشان جری تر و هتاک تر شده بود تا آنکه آواز آزادگانی فرزندان نجیب را فرا خواند، مجاهدین با نداشته های در دست داشته شروع به مقاومت علیه طغیان و ظلم شرق کرده،خانه هارا با پاهای برهنه، قلب پر از ایمان ترک کردند و درخت آزادی را با خون های سرخ خود آبیاری نمودند.فرزندان راستین و مجاهدین این سرزمین بار دیگر ثابت کردند که اشغال هرچند با تانگ و طیاره همراه باشد لیک نمیتوان روح ایمان عظم و هوای آزادگانی یک ملت را در زنجیر بکشد. این روز این حادثه تولد جهادی، انقلابی و آزادی خواهی ملت را بر جهانیان به نمایش گذاشت، جهادی که نه از اتاق های سیاست بل از دانشگاه ها، مساجد، کوه ها، قریه ها و دل های زخمی مردم برخاست، این جهاد به رهبری نهضت اسلامی (حزب اسلامی افغانستان) که قیادت آن برعهده فرزندان راستین این خط مرد خیز همچون؛ شهید انجنیر حبیب الرحمن، شهید داکتر عمر، شهید انجنیر سیف الدین، شهید مولوی حبیب الرحمن، شهید نیازی، شهید غلام ربانی عطیش، شهید عبدالقادر توانا، غازی انجنیر حکمتیار و… پاسخی تاریخی ایمان به تجاوز بود و توانست یکی از بزرگترین ارتش های جهان را به در باتلاق شکست فرو برد و اسطوره شکست ناپذیری ارتش سرخ را درهم شکند.این روز نه تنها یک تقویم بل نماد عریان ترین جلوه اشغال خیانت و استکبار در تاریخ کشوری بنام افغانستان است ادامه کودتای سیاه و خونین هفت ثور که به اشغال رسمی انجامید و صفحه سیاه اما عمیقا بیدار کننده در حافظه خونین تاریخ ملت افغانستان رقم خورد.با این حال ششم حدی نه تنها روایت بلکه معیاری برای امروز و چراغ هدایت برای اینده است که هشدار میدهد وابستگی به بیگانه بر اشغال انجامیده، تحقیر دین و هویت ملت ها انفجار تاریخی می آفریند
این روز تنها روز سوگواری نه بلکه روز بازخوانی آگاهانه تاریخ است، روزی برای سنجش مواضع، تشخیص دوست و دشمن و بازتعریف مسولیت نسل ها در قبال استقلال و عزت سرزمین.
