افغانستان برای سومین سال متوالی از حق رأی در سازمان ملل محروم شد

برخی از آگاهان سیاسی هشدار می‌دهند که تداوم این وضعیت می‌تواند کشور را از روندهای جهانی دور کند.

سید حسین سراج، آگاه روابط بین‌الملل، گفت: «وقتی حق رأی و کرسی را نداریم، نمی‌توانیم نظر بدهیم و صدای خود را برسانیم. تریبون باید داده شود، حق رأی هم باید داده شود، اما برای کسی که در افغانستان حاکم است.»

افغانستان از سال ۱۹۴۶ عضو سازمان ملل است، اما بر اساس ماده نوزدهم منشور این سازمان، هر کشوری که دو سال یا بیشتر حق عضویت سالانه خود را نپردازد، از حق رأی در مجمع عمومی محروم می‌شود.

سهمیه افغانستان سالانه حدود ۲۰۰ هزار دالر است، اما در چند سال اخیر این مبلغ پرداخت نشده و بدهی افغانستان به بیش از ۹۰۰ هزار دالر رسیده است.

توریالی زازی، آگاه مسایل سیاسی، گفت: «در این مورد، خود کشورهای جهان و سازمان ملل متحد مقصر هستند که افغانستان را به رسمیت نمی‌شناسند و در عین حال تقاضای پول خود را دارند».

برخی کارشناسان روابط بین‌الملل می‌گویند از دست دادن حق رأی افغانستان تنها یک مشکل فنی در روند اداری سازمان ملل نیست، بلکه به معنای کمرنگ شدن جایگاه کشور در عرصه دیپلوماسی جهانی است.

در حالی که جهان در این نهاد درباره بحران‌های بشری، امنیت بین‌المللی و توسعه پایدار تصمیم می‌گیرد، محرومیت از حق رأی باعث می‌شود مردم افغانستان که امروز با فقر، مهاجرت و محدودیت‌های اجتماعی مواجه‌اند، بیش از پیش احساس کنند صدای‌شان شنیده نمی‌شود.

بلال عمر، آگاه روابط بین‌الملل، گفت: «به رسمیت شناختن افغانستان است که راه را باز می‌کند تا این کشور وارد سازمان‌ها و نهادهای بین‌المللی شود. تا زمانی که این پیش‌شرط‌ها فراهم نشود و افغانستان پذیرفته نشود، فکر نمی‌کنم کشورهای زیادی آن را به رسمیت بشناسند».

از سوی دیگر، امارت اسلامی بارها تأکید کرده است که بدون به‌رسمیت شناخته‌شدن و در اختیار داشتن کرسی افغانستان در سازمان ملل، امکان پرداخت مستقیم حق عضویت را ندارد.

به همین دلیل، امارت اسلامی مکرراً خواستار انتقال کرسی از نماینده حکومت پیشین به نماینده حکومت فعلی شده است.