آتشبار غزه، نفتافشان کاخ سفید
نویسنده: انجنیر محمد جواد عمر
اظهارات اخیر دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، دربارۀ غزه، نه تنها حیرتآور بلکه پردهبردار از حقیقتی تلخ در پشت سیاستهای جهانی است. او با لحنی آمرانه و خالی از هرگونه مروت، رژیم تروريستى اسرائیل را فرا میخواند که در صورت عدم آزادی اسيرهاى صهيونيست تا مهلت تعیینشده از سوی حماس، آتشبس را لغو کرده و «جهنم به راه اندازد». این واژهها، بیش از آنکه بیان موضعی سیاسی باشند، ترجمانیاند از ارادۀ عریان قدرت؛ ارادهای که بیهیچ پردهپوشی، سیاست و جنگ را در خدمت یکدیگر قرار داده است.
وقتی رهبر یک کشور بزرگ، که داعیۀ دفاع از حقوق بشر و دموکراسی دارد، آشکارا مردم یک سرزمین را تهدید به نابودی میکند، دیگر نمیتوان خشونتهای جاری در غزه را صرفاً در قالب اقدامات یکجانبه از سوى رژيم جنايتكار اسرائیل دید. آنچه در میدان جنگ غزه رخ داده و میدهد، نه تنها به تصمیمات نظامی در تلابيب، بلکه به اراده و هدایت مستقیم از اتاق فکر کاخ سفید وابسته است.
جملۀ معروف نتانیاهو که به مردم غزه هشدار داد «درهای جهنم به روی شما باز خواهد شد»، حالا معنای عمیقتری مییابد؛ چرا که این تهدید، نه زاده ارادۀ او، بلکه انعکاسیست از همان خواست ترامپ که پیش از او، این سناریو را طراحی و تشویق کرده بود.
ترامپ پیشتر نیز بارها با ادبیاتی آمیخته به تهدید و تحقیر، مجاهدان آزادى خواه حماس و حتی تمام ساکنان غزه را مورد خطاب قرار داده بود؛ از جمله زمانی که گفت اگر گروگانها آزاد نشوند، هیچ عضوی از حماس در امان نخواهد بود و یا وقتی تأکید کرد که «مرگ برای آنها آرزوست»؛ سخنانی که نه تنها نمایانگر خشم، بلکه نشانگر بیاعتنایی عمیق به کرامت انسانی و حقوق بشری است.
در جهانی که باید صدای صلح و همدردی طنینانداز باشد، اینگونه اظهارات از سوی یک چهرۀ سیاسی پرنفوذ، دامنزنندۀ خشونت و توجیهکنندۀ قساوت است. چنین نگاه قلدرانه و ضدانسانی، عملاً ریشه بسیاری از فجایع جاری را نمایان میسازد؛ فجایعی که قربانیان اصلی آن، نه نظامیان، بلکه کودکان، زنان و مردم بیدفاعاند.
در سایۀ چنین مواضعی، جامعه جهانی باید هوشیار باشد که سکوت در برابر زبان تهدید و ترویج خشونت، تنها راه را برای تکرار این فجایع هموار میسازد. امروز، بیش از هر زمان دیگر، غزه محتاج همدلی و عدالت است، نه آتش و آهن؛ و تاریخ، این لحظهها را فراموش نخواهد کرد.
