اسرار نما – قسمت بیست و پنجم

اسرار نماز

كليد قرآن

و عروج روح

نویسنده: محترم حکمتیار

قسمت: بیست و پنجم

آثار رحمت در عالم، دال بر خداى رحمن

در محل ديگرى گسترش زمين، ايجاد كوه ها در آن، روئيدن نباتات موزون، هر يكى در محل خودش، تهيه وسائل و اسباب زندگى براى انسان، خلقت حيواناتى كه در خدمت انسان است و او خود قادر به روزى دادن به آنها نيست، و اينكه همه چيز به اندازه ضرورت و بمقدار احتياج آفريده شده است و وزش بادها كه مايه القاح نباتات است و وسيله حركت ابرها و نزول باران براى تهيه آب آشاميدنى، در حاليكه انسان خود قادر به ذخيره آن نيست اگر خداوند جل شأنه در زمين و در كوهها انتظام ذخيره آنرا نمى گرفت، بعنوان آثار رحمت خداوند در زمين ارائه مى شود چنانچه  مى فرمايد:

وَٱلۡأَرۡضَ مَدَدۡنَٰهَا وَأَلۡقَيۡنَا فِيهَا رَوَٰسِيَ وَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا مِن كُلِّ شَيۡءٖ مَّوۡزُونٖ ١٩ وَجَعَلۡنَا لَكُمۡ فِيهَا مَعَٰيِشَ وَمَن لَّسۡتُمۡ لَهُۥ بِرَٰزِقِينَ ٢٠ وَإِن مِّن شَيۡءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَآئِنُهُۥ وَمَا نُنَزِّلُهُۥٓ إِلَّا بِقَدَرٖ مَّعۡلُومٖ ٢١ وَأَرۡسَلۡنَا ٱلرِّيَٰحَ لَوَٰقِحَ فَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَأَسۡقَيۡنَٰكُمُوهُ وَمَآ أَنتُمۡ لَهُۥ بِخَٰزِنِينَ ٢٢ الحجر: 19 ـ 22

و زمين را گسترشش داديم و در آن كوه ها افگنديم و در آن از هر چيز موزونى روئيانيديم و در آن اسباب معيشت برايتان درست كرديم و آنچه را كه خود به آن روزى دهنده نيستيد (و خدا برايش روزى مى دهد) و هيچ چيزى وجود ندارد مگر اينكه خزاينش نزد ماست، و آنرا نمى فرستيم مگر به اندازه معلوم، و بادها را فرستاديم القاح كننده (باروركننده) پس از آسمان آب فروفرستاديم و بشما نوشانيديمش، و شما جمع كننده و ذخيره كننده اش نيستيد.

ارسال رسول نيز بنا بر رحمت وى جل شأنه بر مردم است.

وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ ١٠٧ الانبياء: 107

و تو را نفرستاده ايم مگر رحمتى براى عالميان.

نزول كتاب؛ رحمت بزرگ ديگرى است كه شامل حال انسان شد…

فَقَدۡ جَآءَكُم بَيِّنَةٞ مِّن رَّبِّكُمۡ وَهُدٗى وَرَحۡمَةٞۚ فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّن كَذَّبَ بِ‍َٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَصَدَفَ عَنۡهَاۗ سَنَجۡزِي ٱلَّذِينَ يَصۡدِفُونَ عَنۡ ءَايَٰتِنَا سُوٓءَ ٱلۡعَذَابِ بِمَا كَانُواْ يَصۡدِفُونَ ١٥٧ الانعام: 157

پس يقيناً كه بينه از سوى پروردگارتان و هدايت و رحمتى آمده است، پس چه كسي ظالم تر از آن است كه آيات الهي را تكذيب كرد و از آن اعراض نمود، كسانيرا كه از آيات ما اعراض مى كنند جزا خواهيم داد با بدترين عذابى، بنابر آنكه اعراض مى كردند.

نيكوكاران در پناه رحمت او اند.

إِنَّ رَحۡمَتَ ٱللَّهِ قَرِيبٞ مِّنَ ٱلۡمُحۡسِنِينَ ٥٦ الاعراف: 56

يقيناً كه رحمت الهى به نيكوكاران قريب است.

و اينهم مظهرى از رحمت اوست كه بدكاران و مجرمان را مؤاخذه مى كند و ديگران را از شر ايشان نجات مى دهد.

فَإِن كَذَّبُوكَ فَقُل رَّبُّكُمۡ ذُو رَحۡمَةٖ وَٰسِعَةٖ وَلَا يُرَدُّ بَأۡسُهُۥ عَنِ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ ١٤٧ الانعام: 147

پس اگر تكذيب كردند بگو پروردگارتان صاحب رحمت وسيع است و از بدكاران جنگ او رد كرده نشود.

همچنان مى فرمايد:

وَلَمَّا جَآءَ أَمۡرُنَا نَجَّيۡنَا شُعَيۡبٗا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُۥ بِرَحۡمَةٖ مِّنَّا وَأَخَذَتِ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ ٱلصَّيۡحَةُ فَأَصۡبَحُواْ فِي دِيَٰرِهِمۡ جَٰثِمِينَ ٩٤ هود: 94

و آنگاه كه امر (عذاب) ما آمد، برحمت خود شعيب را و آنعده مؤمنانى راكه با او بودند، نجات بخشيديم و ستمگران را فرياد تندى فرا گرفت كه بنابرآن در ديار خود مرده هاى برو افتيده گشتند.

چه توجيه ديگرى مى تواند براى تعبير درست اين قضيه ارائه شود كه مى نگريم ستمگران در پايان امر به سختى مؤاخذه مى شوند، بساط سلطه شان برچيده مى شود و انتقام ستمگرىها از آنان گرفته مى شود و در جانب ديگرى افراد مظلوم و محروم از همه حقوق خود كه سلى بيرحمى و قساوت بروى شان خورده اند، مورد شكنجه و عذاب قرار گرفته اند و عوامل استضعاف و ناتوانىشان فراهم گرديده براى آنكه نشورند و بخاطر احياء حقوق شان قيام نكنند، نيروهاى حاكم چنان جو اختناق و ترس و رعب ايجاد كرده اند كه نفس در سينه هاى شان خفه گرديده، امكان آزادى از وضع حاكم را تصور واهى پنداشته، ادامه وضع را امر طبيعى و مقدس و غير قابل تغيير شمرده اند ولى ناگهان بر خلاف تصور همه، همين مردم مأيوس، محروم و مستضعف شوريده اند به حق شان رسيده اند، وارث زمين و پيشواى مردم شده اند.

كسيكه همه آثار و مظاهر وسيع عنايت الهى و رحمت او جل شأنه در پهنه اين هستى نتواند او را نسبت به رحمت خدا جل شأنه اميدوار سازد در گمراهى و جهل فرو رفته است. چنانچه ابراهيم عليه السلام مى فرمايد:

قَالَ وَمَن يَقۡنَطُ مِن رَّحۡمَةِ رَبِّهِۦٓ إِلَّا ٱلضَّآلُّونَ ٥٦ الحجر: 56

گفت: و از رحمت پروردگار خود مأيوس نمى شوند مگر گمراهان.

همچنان مى فرمايد:

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِ‍َٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَلِقَآئِهِۦٓ أُوْلَٰٓئِكَ يَئِسُواْ مِن رَّحۡمَتِي وَأُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ ٢٣ العنكبوت: 23

آنانكه به آيات الهى و ملاقات او كفر مى ورزند ايشان از رحمتم مأيوس اند و براى آنان عذابيست دردناك.

مشاهده مى كنيد كه در همه اين آيات با استناد به آثار رحمت بى نهايت پراگنده در پهنه هستى، اين مطلب بازگو شده است كه خداى رحمن، رب همه عالميان كه رحمت او بى نهايت است، ستوده حميد بوده همه ستايش ها براى اوست.

الحمد لله رب العالمين * الرحمن الرحيم *

ادامه دارد …