تهدیدهای مکرر برای حملهٔ دوباره بر افغانستان

حملات هوایی از سوی پاکستان بر کابل و ولسوالی برمل و سپس این تهدید که اگر مجبور شویم، نیروهای‌ما را به افغانستان اعزام می‌کنیم!! و بیش ازاین طی چند هفتهء گذشته تهدیدات مکرر از سوی امریکا که ما میدان‌هوایی بگرام را حتماً می‌خواهیم؛ اگر سپرده نشود افغان‌ها خواهند دید که با آنان چه خواهیم کرد؛ یعنی اینکه میخواهند همانند گذشته آن را به زور تصرف کنند؛ مردم افغانستان در انتظار بودند تا بدانند موقف مشترک امارت، احزاب سیاسی و جوامع در برابر این تهدیدها و حملات چیست؟ چگونه به این تهدیدها پاسخ داده خواهد شد؟ اما متأسفانه تاکنون از مراجع رسمی چیزی به‌وضوح به آن‌ها گفته نشده که این حملات از سوی چه کسی بود؛ آیا انفجار بود یا بم‌ها و راکت‌ها از هوا پرتاب شده‌، نتیجهء آن چه بوده و تلفات ناشی از آن چقدر است؟ این‌ها نه حوادث عادی‌اند و نه صرفاً تهدیدهای زبانی؛ بلکه هشدارها و تهدیدهای مکرر و جدی حمله از سوی دو قدرت است؛ در جریان اشغال بیست‌ساله افغانستان، میان هر دو طرف هماهنگی و همکاری گسترده و عملی وجود داشت، و اکنون نیز از اظهارات، تحرکات و دیدارهای آنان معلوم می شود که تصمیم و اقدام‌شان همچنان مشترک خواهد بود؛ یکی از آنها از سال 2001 تا اکنون فضاء افغانستان را در اختیار دارد، و از دیگری هم شنیده می شود که با صراحت می گوید که فضاء افغانستان در کنترول ما است! یعنی ما عملاً در آستانه‌ی جنگ تحمیلی دیگری قرار گرفته‌ایم؛ این یک قضیه‌ی بزرگ ملی است؛ دفاع از کشور، استقلال و حاکمیت ملی، وجیبهء مشترک همه‌ی افغان‌هاست؛ باید اختلافات ذات‌البینی را کنار بگذاریم، در محور واحد جمع شویم و برای دفاع مطمئن اجماع ملی ایجاد کنیم؛ در نبود وفاق ملی بار دیگر با جنگی نیابتی مواجه خواهیم شد که مدیریت آن در دست اجانب خواهد بود و قربانی آن افغان‌ها؛ باید به مردم گفته شود که چه جریان دارد و برای مقابله با این تهدیدها به چه اقداماتی آماده شویم؟ این تهدیدها از ما اتخاذ تصمیمی جمعی، معقول و عملی همه افغان‌هایی را ایجاب می‌کند که به افغانستانِ متحد و مستقل متعهداند و تجاوز هیچ‌کس را نمی‌پذیرند؛ هم پیش از این در برابر اشغالگران مقابله کرده‌اند و هم در آینده همت و ارادهٔ مقابله با هر مهاجمی را دارند؛ نه با محکومیت‌های لفظی چیزی به‌دست می‌آوریم و نه با تصمیمات فردی؛ باید همهء ملت را از واقعیت‌ها آگاه و در تصمیم‌گیری‌ها شریک سازیم؛ آنچه که باید به‌طور قاطع از وقوعش جلوگیری کنیم؛ این است که اجازه ندهیم کشورهای رقیب، افغانستان را به میدان رقابت‌ها و جنگ‌های مستقیم و نیابتی خود مبدل سازند؛ هند با پاکستان، ایران با کشورهای عربی و امریکا، و امریکا با چین و روسیه، نباید جنگ‌ها و رقابت‌های سیاسی و اقتصادی‌شان را به کشور ما منتقل کنند؛ آنانی که دیروز با ملت و کشور خود خیانت کردند، برای منافع بیگانگان علیه ملت خود جنگیدند و امروز هم برای بازگشت اجنبی‌ها منتظر اند، دعوت می‌دهند و کاندید استند تا مانند گذشته عساکرِ جنگ نیابتی دیگری شوند؛ از امروز به بعد آن‌ها نباید هرگز مجال و توان گفتن و یا انجام چنین کاری را بدست نیاورند؛ افغان‌ها باید دوست و دشمن داخلی و خارجی‌شان را بر اساس ارزش‌ها و معیارهای دینی و ملی‌شان برگزینند؛ حقایق ماضی و تاریخی هم دوستان داخلی و خارجی را برای ما مشخص ساخته است و هم دشمنان را؛ مطمئنیم که ملت مؤمن و هوشیار افغان دیگر در شناخت دوست و دشمن دچار اشتباه نخواهند شد؛ چنان‌که دیروز توطئه‌های دشمنان را خنثی ساختند و در راه استقلال و آزادی فداکاری‌های بی‌دریغ انجام دادند؛ بار دیگر نیز با همان شجاعت و تعهد از کشور خود دفاع خواهند کرد.

حکمتیار
د حزب اسلامي افغانستان امير

۲۰ میزان ۱۴۰۴

…………………..
ترجمه: مسجدی