در برابر پدر و مادر، هرگز خود را بی‌نیاز مپندار!
نویسنده: عبدالسلام عابد
نحمده ونصلي علي رسوله الكريم وبعد!
برادر وخواهر عزيزم!
ادب فرزند در برابر والدین، تنها در سخن گفتن محترمانه نیست؛ بلکه در فروتنی، مشورت‌خواهی و حفظ جایگاه آنان نیز آشکار می‌شود.
الله متعال می‌فرماید:
﴿وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا﴾(سورهٔ اسراء، آیهٔ ۲۴)
«و از روی مهربانی و فروتنی، بال تواضع خویش را در برابر آن دو فرود آور و بگو: پروردگارا! بر آنان رحم کن، همان‌گونه که مرا در کودکی پرورش دادند.»
چه تعبیر عمیق و زیبایی!
الله متعال از فرزند تنها نخواسته است که به پدر و مادر بی‌احترامی نکند؛ بلکه از او خواسته است که در برابر آنان بال فروتنی فرود آورد؛ آن هم نه از روی اجبار یا ترس، بلکه از سر محبت و رحمت.
پس ای فرزند عزیز!
هر اندازه که عالم شدی، در برابر پدر و مادرت به علم خود مغرور مشو.
هر اندازه که ثروتمند شدی، خود را از آنان بی‌نیاز مپندار.
هر اندازه که صاحب مقام و منزلت شدی، جایگاه پدر و مادرت را در زندگی خویش فراموش مکن.
و هر اندازه که سن و تجربه‌ات افزایش یافت، چنان رفتار مکن که گویا دیگر به رأی و مشورت آنان نیازی نداری.
یکی از اهل علم سخن زیبایی نقل می‌کند:
«با آنکه عمرم به شصت سال رسیده است، هنوز در خرید لباس و بسیاری از امور زندگی با مادرم مشورت می‌کنم؛ نه از آن جهت که توان تصمیم‌گیری ندارم، بلکه می‌خواهم مادرم هیچ‌گاه احساس نکند که فرزندش بزرگ شده و دیگر از رأی و مشورت او بی‌نیاز است.»
چه درس بزرگی در این رفتار نهفته است!
گاهی ارزش مشورت با پدر و مادر، تنها در تصمیمی نیست که می‌گیریم؛ بلکه در احترامی است که به آنان می‌گذاریم و در احساس ارزشمندی و محبتی است که در دلشان زنده نگه می‌داریم.
البته فروتنی در برابر والدین به معنای کنار گذاشتن عقل، علم و مسئولیت شخصی نیست؛ بلکه به این معناست که هیچ‌گاه علم ما به تکبر، ثروت ما به بی‌اعتنایی و استقلال ما به فراموش کردن حق آنان تبدیل نشود.
فرزند نیکوکار کسی نیست که هرگز بزرگ نشود؛ بلکه کسی است که هر اندازه بزرگ می‌شود، در برابر پدر و مادرش فروتن‌تر و مهربان‌تر می‌گردد.
