غزه؛ شعله‌ای که از خون برمی‌خیزد و از ایمان نمی‌میرد

نویسنده: جلال الدین هروی

غزه، این پاره‌تن مجروح امت اسلامی، امروز در میان آتش و خون می‌سوزد و فریادهای خاموش مردمش وجدان خواب‌زده‌ی جهان را به چالش می‌کشد. در آسمان غزه، پرنده‌ای پر نمی‌زند مگر در هراس، و زمین آن، گور جمعی کودکانی است که هنوز نام‌شان در فهرست حیات ثبت نشده بود. از دو سال بدینسو 69 هزار فلسطینی  در اثر بمباران‌های بی‌وقفه و حملات وحشیانه زمینی رژیم تروریستی اسرائیل به شهادت رسیده‌اند؛ از این میان هزاران تن آنان کودکان مظلوم و زنان عفیفه، بی‌دفاع و بی‌پناه، قربانی نفرت و جنایت شده‌اند. خانه‌ها بر سر صاحبانشان فروریخته، شفاخانه‌ها و مراکز آموزشی ویران گشته‌اند، و خاک غزه دیگر نه خاک، بلکه پیکر خون‌چکان یک ملت است.

رژیم غاصب اسرائیل سال‌هاست که مرزهای انسانیت را درنوردیده و هیچ قاعده‌ای از قوانین بشری را به رسمیت نمی‌شناسد. این رژیم، با کمال وقاحت، حتی لحظه‌ای به قطعنامه‌های سازمان ملل و معاهدات بین‌المللی وقعی نمی‌نهد. هر بار که زمزمه‌ی آتش‌بس در جهان طنین می‌اندازد، طیارات جنگی‌اش بی‌درنگ آسمان غزه را با بمب‌های آتش‌زا می‌شکافند و خون تازه‌ای بر خاک می‌ریزند. این آتش‌بس‌شکنی‌های مکرر، چهره‌ی واقعی حاکمان تل‌بیب را آشکار کرده است؛ حاکمانی که بر پایه‌ی اندیشه‌ای منحط از سلطه‌جویی و زیاده‌خواهی بنا شده‌اند، و دولت اشغالگر نتنیاهوی ظالم، به اشاره‌ی قدرت‌های غربی و به‌ویژه امریکا، همان سیاست دیرینه‌ی خون و نفرت را ادامه می‌دهد.

تروریستان عصر؛ نتنیاهو و هم‌پیمانانش در رژیم جنایتکار صهیونیستی، نه از روی ترس بلکه از روی غرور به کشتار مردم فلسطین دست می‌زنند؛ آنان باور دارند که می‌توانند با زور و آهن و آتش، صدای آزادی و ایمان را خاموش کنند. اما تاریخ بارها نشان داده است که خون بی‌گناهان، هرگز خاموش نمی‌ماند و از دل خاکسترِ ویرانی، فریاد عدالت سر برمی‌آورد. امروز نیز در دل تاریکی غزه، نوری از ایمان و اراده می‌درخشد. مردان و زنان این سرزمین با دستان خالی اما با قلبی آکنده از یقین، در برابر رژیمی ایستاده‌اند که سال‌هاست برای نابودی آنان سوگند خورده است. مقاومت آنان نه فقط دفاع از خانه و خاک، بلکه دفاع از شرافت انسان در برابر وحشی‌گری سازمان‌یافته است.

در این میان، نقش شرم‌آور دولت‌های غربی، به‌ویژه امریکا، از خود جنایت کمتر نیست. امریکا در حالی از «حقوق بشر» و «آزادی» سخن می‌گوید که هم‌زمان میلیاردها دالر تسلیحات پیشرفته به رژیم تروریستی اسرائیل می‌فرستد تا ماشین کشتار را نیرومندتر سازد. هر راکتی که بر غزه فرود می‌آید، نشان سازنده‌اش از غرب است؛ هر تانکی که خانه‌ای را در هم می‌کوبد، با حمایت مالی و فنیِ واشنگتن و هم‌پیمانان اروپایی‌اش حرکت می‌کند. این همکاری آشکار و بی‌شرمانه، لکه‌ای پاک‌نشدنی بر پیشانی تمدنی است که خود را مهد آزادی می‌خواند. آنان به نام دیموکراسی، از دیکتاتوری خون حمایت می‌کنند و به نام حقوق بشر، شریک قتل کودکان بی‌گناه می‌شوند.

سازمان‌های بین‌المللی نیز در این میان به ابزاری بی‌روح بدل شده‌اند؛ نهادهایی که باید صدای مظلومان باشند، در برابر فشار قدرت‌ها به سکوت و بی‌عملی فرو رفته‌اند. غزه ماه‌هاست که در محاصره‌ی کامل به سر می‌برد، آب و برق و ادویه در آن نایاب شده، و هنوز نه تحریمی علیه اشغالگران وضع شده و نه حتی محکومیتی مؤثر. این سکوت، خود جنایتی بزرگ‌تر است. جهان به تماشاگر مرگ بدل شده است؛ جهانی که به‌جای عمل، اشک تمساح می‌ریزد.

اما در آن سوی این تاریکی، مردم فلسطین همچون کوه استوار ایستاده‌اند. کودکان غزه با سنگ و ایمان، در برابر راکت و تانک مقاومت می‌کنند؛ مادران، فرزندان خود را با زمزمه‌ی شهادت می‌خوابانند؛ و مجاهدان دلیر، در کوچه‌های ویران، پرچم مقاومت را برافراشته‌اند. آنان با خون خود، پیام جاودانه‌ای را به تاریخ می‌فرستند: که ظلم پایدار نخواهد ماند، و ملت‌ها هرچقدر مظلوم، سرانجام پیروز خواهند شد.

این روزها، هر قطره خون در غزه فریادی است علیه بی‌عدالتی و نفاق. جهان باید بداند که سکوت در برابر جنایت، خود نوعی مشارکت در آن است. هیچ وجدانی نمی‌تواند این کشتار را ببیند و خاموش بماند. دفاع از فلسطین، فقط دفاع از یک ملت نیست؛ دفاع از حقیقت و کرامت انسان است. هرکس که در دل خود هنوز نشانی از انسانیت دارد، باید فریاد برآورد و این نسل‌کشی را محکوم کند.

روزی فرا خواهد رسید که سردمداران رژیم تروریستی اسرائیل در برابر عدالت جهانی قرار گیرند؛ روزی که خون شهیدان فلسطینی، دامن جنایتکاران را بگیرد و عدالت از زیر آوارها برخیزد. آن روز، کودکان غزه دوباره خواهند خندید، و نسیم آزادی بر ویرانه‌های امروز خواهد وزید. آری، ممکن است غزه امروز در آتش بسوزد، اما این آتش، نور فردایی را در خود می‌پرورد که در آن هیچ اشغالگری مجال نفس کشیدن نخواهد یافت. مقاومت فلسطین جاودانه است، زیرا ریشه در ایمان دارد؛ و هیچ قدرتی در جهان، قادر به خاموش کردن ایمان نیست.