نویسنده: سراج الدین احمد

مطالعه و کتاب‌خوانی یکی از ضرورت‌های اساسی، دانش آموزان و اهل علم و معرفت است، زیرا مطالعه انسان را متفکر و آگاه بار می‌آورد، در جامعه‌ای که انسان‌های آن، به مطالعه و خلق آثار علمی مبادرت می‌ورزند، آن جامعه، بدون شک رفاه، ترقی، شکوفایی و توسعه اقتصادی را تجربه‌ می‌کند.

روی این اساس‌، مطالعه یکی از ارکان اساسی جوامع مترقی وپیشرفته به حساب می‌آید.

بنابرین فواید مطالعه و کتاب‌خوانی را حتماً تا به حال بارها شنیده ویا هم خوانده اید، اما بهتر است که به جای توجه به تعاریف و کلیشه‌ها، عمیقاً به این موضوع بپردازیم که چرا باید کتاب بخوانیم یا چطور می توانیم مطالعه کتاب را لذت‌بخش و جذاب سازیم.

مسلماً کتاب به غیر از جنبه کسب آگاهی، اطلاعات و معلومات آفاقی، باعث آرامش روح و روان یا حتی افزایش اعتماد به نفس می‌گردد که اهمیت و فواید کتاب‌خوانی و مطالعه در این خصوص را نمی‌توان نادیده گرفت، زیرا بعد از مطالعه کتاب و جراید، حتماً تجربه نموده اید که با مطالعه نه تنها به آرامش رسیده اید، بلکه احساس رضایت، خوشنودی و آرامش هم نموده اید.

البته ناگفته نماند که این موضوع به انتخاب نوع کتاب هم بسیار بستگی دارد، زیرا بعضی کتاب‌هایی هستند که با سن و یا علاقه ما سازگاری ندارد ومی‌تواند نتایج برعکس هم داشته باشد.

روی این اصل به باور آگاهان اهل علم و مطالعه، درانجام هر کاری توجه به عوامل، باعث افزايش کیفیت آن کار می‌شود که مطالعه کتاب، جراید، روزنامه و…هم از این مورد مستثنی نیست.

شاید مواردی که‌ در بالا تذکار داده شد، این شبهه را ایجاد کند که اینگونه شرایط برای شروع کتاب خوانی مشکل است و انسان را به تنبلی وا میدارد، اما سعی کنید با فراهم کردن شرایطی بسیار ساده مطالعه را برای خود لذت‌بخش سازید، به گونه مثال: مطالعه در یک فضای دل‌نشین و بدون سروصدا یا مطالعه‌ کتابی که نیازهای ضروری ما را برآورده می‌کند و…، می‌تواند  لذت و علاقه ما را نسبت به مطالعه بیشتر سازد.

ازاینرو انسان در هر سن وسالی که باشد، باید زمان و فرصت مطالعه کتاب، جراید، مجلات، کتاب‌های دینی و…را از دست ندهد، بلکه تلاش نماید تا مقوله زیبایی را که گفته اند:( هم نشینی به از کتاب مخواه که مساعد بود گاه وبیگاه. ) را فراموش نکند.

هرچند فرهنگ مطالعه و کتاب‌خوانی در کشور ما پیشنه پربار و طولانی دارد و این مطالعه و خلق آثار و متون علمی بود که دانشمندان ما را، جهان‌شمول ساخت و امروز ما به آنان می‌بالیم، اما این را هم از یاد نبریم که پیش از آغاز تهاجم متجاوزان شرق وغرب در کشور، درفصل زمستان در اکثر ولایت‌ها به ویژه پایتخت کشور، بزرگان خانواده ویا آنانی که از نعمت سواد برخوردار بودند با خواندن کتاب‌های دینی، داستانی، حماسی، به خصوص مثنوی معنوی و شاهنامه فردوسی، جوانان و نوجوانان را با معنویت آراسته، جوانمردی، عیاری و حس وطن‌دوستی، تعهد به ارزش‌های دینی و ملی را در وجود آنان زنده واحیاء می‌کردند، اما زمانیکه کشور ما مورد تجاوزات قرار گرفت و نیم قرن جنگ و خشونت را پشت سر گذاشتیم، نه تنها زیرساخت‌های اقتصادی ومعیشتی کشور منهدم ونابود شدند، بلکه گلیم فرهنگ مطالعه و کتاب‌خوانی نیز از کشور ما برچیده شد و برعکس جایش را رسانه‌های اجتماعی گرفت.

بنابر این دلایل، تمرکز کردن به فرهنگ غنی مطالعه و احیای آن، طبعاً زمان و فرصت می‌خواهد که باید با برنامه‌های مدون و سنجیده‌شده این فرهنگ را از مکاتب، نهادهای تحصیلی، پوهنتون‌ها و نهاد های تحصیلات عالی و حتی آکادمیک، زنده و نهادینه سازیم، تا افغانستان جایگاه خود را درپخش ونشر علوم دینی و عصری، باز یابد و فرهنگ مطالعه و کتاب‌خوانی هم دوباره در میان محصلان و اهل علم و معرفت، مروج و احیاءگردد.