د ۲۶ دلو ورځ؛ د ایمان او میړانې نښه

لیکوال: انجنیر عطاءالرحمن حیدر

په هغه وخت کې چې د افغانستان پر ځمکه د کمونیسټي رژیم له ملاتړ سره د شوروي پوځ د ظلم تور سیوری خپور شوی و، زموږ قهرمانو مجاهدینو د وطن لپاره زړه ووهله او خپله مبارزه یې د استقلال تر فتحې پورې روانه وساتله. د شوروي اشغال په لومړیو کلونو کې، اشغالګرو ځواکونو د وحشت او ظلم څو کچې وښودلې — د کلیو او ښارونو په بمبارۍ، د بې ګناه خلکو په وژلو او د اسلامي ارزښتونو په خپګان سره یې هڅه کوله چې د ملت د زړونو روحیه له منځه یوسي. خو د افغانې خاورې د میړنیو خلکو اراده داسې کلکه وه چې د ظلم هره هڅه یې د مقاومت د اور په لور یو ګام نور هم تیزه کړه. په دې پېښو کې ښځې هم ستر رول درلود، د کورنۍ د ساتنې له جبهو تر روغتونونو پورې د انساني ملاتړ او الهام سرچینه وې، په یو شان د خپلو زړورو وروڼو او میړونو ترڅنګ د مقاومت ډګر ته خواوشا پاتې شوې. د دوی بې ساري خدمتونه او قربانۍ د خپلې ډلې او د ټول ملت د روحیې استقامت ته ژوندی ساتونکی قوت ورکړ.

حزب اسلامي افغانستان په دغه ستر انقلاب کې ځانګړی نقش درلود، کوم چې د مجاهدینو د ډلې یوه بنسټیزه برخه وه. د دې حزب له لیدلوري، مبارزه یوازې وسله والې جګړې ته محدود نه وه، بلکې د ټولنې د یووالي، وحدت او د اسلامي ارزښتونو د ساتنې یو سراسري غورځنګ و. مجاهدینو د هرې سیمې د وګړو د زړورتیا، ایمان او غیرت په تکیه، د اشغالګرو د ځواک په وړاندې د مقاومت سمبول جوړ کړ. د دوی هڅې او قربانۍ ښودلې چې ملتونه د بهرنیو اشغالګرو په وړاندې یوازې د سیاسي یا نظامي ټیکنالوژۍ نه، بلکې د ديني ایمان او ملي ارادې پر بنسټ پیروزېدای شي.

د ۲۶ دلو د ورځې د رارسېدو سره، د شوروي ځواکونو ماتې بڼه خپله کړه. دا یوازې د پوځ د بیرته ستنیدو ورځ نه وه، بلکې دا د ایمان او د يو ملت د استقلال د تلپاتې غوښتنې د بریا ورځ وه. د اشغالګرو د ماتې دا پیښه د افغانستان خلکو ته یادونه کوي چې هېڅ ځواک د یو ملت د زړورتیا، وحدت او د خپلواکۍ د غوښتنې په وړاندې ټینګ پاتې نشي. د مقاومت دغه ورځ د ټولو افغانانو لپاره د عزت، شمیر او یووالي سند دی، چې د تاریخ په پاڼو کې د تل لپاره ثبت شوی دی. د دې ورځې یاد باید د راتلونکو نسلونو لپاره د عبرت او الهام سرچینه وي، ترڅو هیڅکله د خپل وطن لپاره د خپلواکۍ او کرامت د ساتنې لاره هیره نه کړي.