بحيث وزير خارجه حكومت مؤقت

نام کتاب: دسایس پنهان چهره های عریان

نویسنده: محترم انجنیر حکمتیار، رهبر مجاهد حزب اسلامی افغانستان

قسمت: ۸

من بحيث وزير امور خارجه در حكومت مؤقت، كارم را بطور جدى آغاز كردم، در آن هنگام دو هدف عمده پيشرو داشتم: احراز كرسى خالى افغانستان در كنفرانس اسلامى و برسميت شناختن حكومت مؤقت از جانب تعدادى از كشورهاى اسلامى. براى دست يابى به اين اهداف، شخصا”در رأس هيئت مشترك به كشور هاى ايران، سعودى، ليبيا، عراق، ماليزيا، سنگاپور، بروناى، بنگله ديش، اندونيزيا، استراليا و چين مسافرت نمودم و به بسيارى از كشورهاى ديگر هيئت ها فرستاديم. ميخواستم كه از همه جلوتر، ايران حكومت مؤقت ما را برسميت بشناسد، به همين دليل نخست از همه به ايران سفر نموده و به مقامات ايرانى گفتم: بيائيد اين گام تاريخى را شما برداريد و افتخار اعتراف به حكومت مجاهدين را كسب كنيد. اعتراف به حكومت مجاهدين، هم به اعتبار شما در دنياى اسلام مى افزايد و هم دوستى و محبت ملت مسلمان افغان را نسبت به شما تقويت مى بخشد. به مقامات ايرانى اين مطلب را حالى كردم كه رژيم نجيب بطور حتمى و در آينده نه چندان دور سرنگون مى گردد و حكومت مجاهدين بزودى جاى آنرا خواهد گرفت. بهتراست كه قبل از استقرار حكومت اسلامى در كابل، آنرا برسميت بشناسيد. با اينكار مجاهدين براى هميشه مرهون احسان شما خواهند بود. مگر ايران در اين رابطه دو مشكل داشت:

الف: عدم شموليت تنظيم هاى اهل تشيع در حكومت مؤقت.

ب: نگرانى آنها از تيره شدن روابط نزديك تهران با مسكو.

من تلاش كردم كه از يكطرف تنظيم هاى اهل تشيع را به نحوى راضى ساخته و به اشتراك درحكومت مؤقت آماده كنم و ازطرف ديگر مقامات تهران را قانع سازم تا موقف شانرا در رابطه با حكومت موقت مجاهدين به شموليت گروههاى اهل تشيع مشروط نسازند؛ مگر متأسفانه به اين كار موفق نشدم.

در رابطه به تفويض كرسىخالى افغانستان در اجلاس كنفرانس اسلامى به حكومت مجاهدين و جلوگيرى از مخالفت هيئت هاى كشورهاى متمايل به مسكو، حصول موافقه ليبيا و عراق را ضرورى شمردم و براى اين منظور شخصا” به اين كشورها سفرنمودم، با معمرالقذافى و صدام حسين گفتگو هاى تفصيلى داشتم و از هردو اطمينان قطعى دريافت كردم، تائيد و استقبال آنها را از هيئت مجاهدين بالاتر از انتظار خود يافتم. يگانه هيئتى كه از آن بيم مخالفت ميرفت، هيئت سازمان آزادى بخش فلسطين بود، بهمين خاطر با ياسرعرفات رهبر سازمان مزبور تلفونى تماس گرفتم و از وى خواستم كه به هيئت خود توصيه كند تا از موضع مجاهدين حمايت نمايد، لا اقل از مخالفت با آنها خود دارى ورزد.

در نتيجه اين تلاش ها از يكسو چوكى خالى افغانستان دركنفرانس كشورهاى اسلامى را (كه اهميت بسزايى داشت) بدست آورديم و ازسوى ديگر چهار كشور حكومت مجاهدين را برسميت شناختند، متأسفانه حكومت بينظيربوتو به اين دليل كه واشنگتن ناراض نشود از برسميت شناختن حكومت مؤقت خود دارى كرد. علت عدم اعتراف بسيارى از كشورها برحكومت مجاهدين يا بى تفاوتى پاكستان بود يا هم مخالفت امريكا.

بينظير بوتو در اين خصوص مى گفت: اگر مجاهدين چند شهر مهم افغانستان را فتح نمايند و يا حكومت آنها بداخل منتقل شود، در آنصورت پاكستان به آن اعتراف خواهدكرد، در حاليكه در همان وقت مجاهدين ولايات مهمى چون كنر، خوست ، تخار و پكتيكا را در تصرف داشتند.

ادامه دارد …

اداره ناشر: نهضت

www.nuhzat.com